„Model za kostur morčića radi se u pozitivu. Taj se pozitiv otisne u sipinu kost i dobije se negativ u koga se lijeva otopljeno zlato, te kad se ono stvrdne dobiva se zlatni pozitiv. Na površini pozitiva zlato se izdubi turpijama i noževima da bi se na njema mogao prihvatiti emajl, koji se u mužaru stuca u sitno finu prašinu. Taj se prah metne u dušičnu kiselinu u kojoj stoji oko 2 sata, a zatim se ispira i osuši. Na komadu se stakla emajl pomiješa s malo vode i ta se kašica stavlja pomoću igle na zlatni kostur, koji je već prije toga očišćen od solne kiseline preostale kod fasetiranja i nanošenja drugih ukrasnih detalja. Kad se emajl stavi na kostur, oblikuje se glava, posebno se utisnu mjesta za ušne školjke, istakne se zatim plastika nosa i brade. Tri zlatne tačke ostaju slobodne i predstavljaju oči i usta. Tako priređen model stavlja se u malu limenu pećicu poput uzdužno presječenog valjka. Čitava se pećica umeće zatim u „vindofen“, obloži se drvenim ugljenom i pusti da se zažari. Nakon toga se pećica ostavi desetak minuta da se malo ohladi i iz nje se izvadi podnožak sa morčićima. To je emajliranje „na prvu ruku“. „Druga ruka“ je preciznija, dotjeruju se oblici čovječje glave, čiste se kanali, zatvaraju se eventualne rupice u emajlu, konačno se izmodelira nos i stavljaju se crne tačkice po bijelom turbanu. Na taj način pripremljeni model meće se ponovno peći i kad se izvadi iz ognja zlato je crno te se cijeli morčić stavi u blagi rastvor solne kiseline da bi zlato došlo bijelo. Nakon ispiranja morčić se očisti finim turpijicama i završava se glačanjem na mašini pomoću četkica.“